De Furie maakt met Dubbelspoor reputatie waar

Utrechts Nieuwsblad, 4 juni 2004:

“...Tel daar bovenop het bewonderenswaardig goede acteren, en er is geen andere conclusie meer mogelijk: amateurtoneel dat nauwelijks nog aan professioneel theater onderdoet...”

 

Voorstelling: Dubbelspoor. Gezien: 2 juni 2004 door Eric van der Velden.

De Furie staat te boek als de beste amateurtoneelgroep van de stad Utrecht. Wie Dubbelspoor ziet, begrijpt onmiddellijk waarom. Werkelijk alles is bij deze productie tot in de puntjes verzorgd. Dat begint meteen al met de locatie. Eerst krijg je een aardige rondleiding op het terrein van het Spoorwegmuseum, eigenlijk gesloten vanwege een grote verbouwing. Daarna neem je plaats in het theater van de HollandRailShow, een ronduit prachtige plek voor een stuk dat zich afspeelt op perrons. De Furie speelt geen bestaand repertoire, maar een eigen, in opdracht geschreven stuk, dat wederom veel ambitie verraadt. Hubert Roza combineert de eigenschappen van well made-play met de abstractie van het eigentijdse theater. Alle uitgezette lijntjes komen uiteindelijk bij elkaar, maar niet voordat je op een aangename wijze verrast bent met staaltjes van licht absurde dialoog rond het thema ‘toeval’. Als je die trein nou eens niet zou hebben gemist, àls je die aardige meneer of mevrouw nou eens wèl zou hebben aangesproken, àls je wèl dat dansje op het perron zou hebben gemaakt…
Hubert Roza geeft de vijf mannen en drie vrouwen dialogen mee waarvoor een vooraanstaande Duitse schrijver als Botho Strauss zicht niet voor zou hoeven schamen: spraken mensen maar zo in werkelijkheid, zo krijgt zelfs vriendinnengekibbel over liposuctie nog verbale schoonheid.
De grote zorg die aan de vorm is besteed, blijkt ook uit een goed werkende ‘gimmick’: de ontmoetingen op de perrons worden in feite drie keer verteld, maar steeds vanuit een ander perspectief. Zoals bij een draaitoneel komen de scènes langs: van voorgrond naar achtergrond, en van achtergrond naar voorgrond.
Tel daar bovenop het bewonderenswaardig goede acteren, en er is geen andere conclusie meer mogelijk: amateurtoneel dat nauwelijks nog aan professioneel theater onderdoet. essioneel theater onderdoet...”