Harry telt triest zijn schamele kerstpost

Utrechts Nieuwsblad, 22 december 2001:

“...De illustratie van een leeg, eenzaam leven, dat bestaat uit werken, tv-kijken, eten en slapen...”

 

 

Smakelijk Kerstfeest

Voor wie kerst een tijd is van melancholie en eenzaamheid brengt de Utrechtse theatergroep de Furie met de kerstdagen een toepasselijk stuk.

Het is vier dagen voor kerst en Harry Duin heeft zes armzalige kerstkaarten gekregen. Eén van zijn moeder, één van z’n vader, één van z’n broer, nog twee van vrienden en één van z’n werk. Die vrienden heeft hij weliswaar jaren niet gezien, maar met kerst sturen ze elk jaar een kaartje. Harry hangt de kaarten aan een rood lint onder de lamp boven de eettafel. Zal hij er een paar van vorig jaar bijhangen? De monoloog Smakelijk Kerstfeest is de vierde en laatste voorstelling in de serie 4xBerkoff, die de Furie afgelopen jaar speelde. Het stuk gunt de toeschouwer een blik in het leven van de vrijgezelle veertiger Harry Duin in de dagen voor kerst. Duin draagt een foute broek en een foute trui en woont in een leeg, lelijk huis: een camelkleurige leunstoel, een kale tafel met vier stoelen. Geen kranten, geen tijdschriften, geen boeken. De illustratie van een leeg, eenzaam leven, dat bestaat uit werken, tv-kijken, eten en slapen.
Maar rond de kerstdagen is er geen werk en kan Harry niet meer ontsnappen aan het verpletterende inzicht dat hij eenzaam is, ‘zo eenzaam als een stuk stront’. Hoe hij ook klaagt en probeert oude bekenden te bellen, hij moet de pijnlijke waarheid onder ogen zien dat hij de kerst net als vorig jaar alleen door zal moeten brengen met als enig uitje een bezoek aan zijn moeder die ‘met de beentjes omhoog’ naar André van Duin zit te kijken. Harry, een rol van Gerrit Jan van Barneveld doet een beetje denken aan het typetje van Van Kooten en de Bie jaren gelden: de tragische veertiger aan de arm van z’n moeder (“gezellig hè, ma”). Maar in het spel ontbreekt enigszins de humor en relativering, waardoor de voorstelling af en toe wel erg zwaar wordt.
Toch zitter er in het stuk genoeg tragikomische momenten, die met iets luchtiger spel, een lach los zouden kunnen maken. Een wrange lach van herkenning. Maar nee, vrolijk wordt je er niet van. Zeker niet als je bedenkt dat er ongetwijfeld duizenden Harry’s in Nederland rondlopen.